De zilveren doos

2011-12-28T11:19:00.000-08:00

Ik ben nog eens aan het "ontwerpen" geslagen…

Komkommertijd in de Zurenborg

2011-08-07T14:18:00.000-07:00

De vakantie zit erop. Of toch bijna. De doelloosheid begint mij een beetje naar de keel te grijpen. Het niet gaan joggen ook. Want ik jog dus. Normaal gezien zelfs heel aardige afstanden. Maar momenteel dus niet. Want we zijn verhuisd. En we zijn een week lang uit eten gegaan -bij gebrek aan een fornuis en omdat dat mijn vakantievoornemen was. Dus heb ik in tijden niet meer zoveel proteïnen naar binnen gewerkt als de laatste week. Die liggen mij nu een beetje op de maag.
Ik moest ook maar weer eens de planken op. Het wordt stilaan onhoudbaar om niet publiek gevierd en bijwijlen geschoffeerd te worden. En dat is tristesse-wekkend.
Mijn alcoholtolerantie is trouwens ook niet meer wat het was. De tijd dat ik zonder verpinken een nacht doordronk en de volgende ochtend opgewekt uit bed sprong ligt al weer ver achter ons. Misschien toch maar beter eens op zoek gaan naar amfetamines.

2011 In stijl

2010-12-31T04:33:00.000-08:00

Terwijl ik de middag vul met MySQL, neem ik even de tijd om het volgende prentje te posten. Onder het motto:"beter goed gepikt dan slecht bedacht."

Beter laat dan nooit

2010-05-17T17:31:00.000-07:00

We zijn nog maar eens afgedaald naar de dieptes van dat vergeten medium, de blog. Hallo vader. De dokter heeft mij op basis van mijn recente griepverleden gezegend met enkele dagen werkverzuim. In de hoop dat mij dit geen parten speelt, ben ik dan maar met een ellendige kriebel in de keel gaan kijken naar een bachelorproef drama op campo hier in Gent. Ik had ze (prinses kut) al eens gezien voor mijn treurige virale aandoening en ondertussen bleek ze tot mijn vreugde gegroeid. Fijn om kijken. Hopelijk beslist Joy om de comedy/stand up gemeenschap te verrijken. Het schort daar toch een beetje aan degelijk Vlaams talent -me dunkt.
Het jeukt al een tijdje om terug het podium op te kruipen, maar waarmee? Ik heb al in tijden niets zinnigs meer geschreven. Ach, het bloed kruipt etc… Het kruipt nog wel eens terug. Kop op, borst vooruit, neus in zakdoek, keel vol Levodropropizine -wat is er toch geworden van die codeine gevulde jeugd van vroeger, blik op dromen, hart vol van een onbestaand verleden tijd.
Slaapwel.

En nu?

2009-08-17T23:31:00.000-07:00

Nu werkt Peter. Echt waar. Fulltime en zo. Bij de vdab dan nog wel. Niets aan te doen.
De vakantie is net achter de rug. We zijn niet ver geraakt. De Efteling zal onze meest exotische bestemming geweest zijn. Omdat we die dag wat laat terug waren in het laatste Belgische treinstation (ongeveer 22.30u), zagen wij ons verplicht op hotel te gaan. U leest het goed: op hotel in Turnhout.

Turnhout!

En dat omdat Turnhout door de nmbs wordt beschouwd als het einde van de beschaving. Niet volledig onterecht. Maar mocht ik zelf Turnhouts van aard zijn, dan was een kleine opstand tegen deze neerbuigende houding van onze nationale spoorwegmaatschappij zeker een optie geweest.

Awoe NMBS!

Bij het opstaan reden er al helemaal geen treinen meer vanuit Turnhout aangezien er enkele haltes eerder een brandje was uitgebroken.

Volgende keer huur ik een auto.

Wat? Poëzie?

2009-06-05T10:23:00.000-07:00

De lage zon
van een late zomer
beukt rustig
op de deur van vandaag
goedenavond beste kijkers

Het vervolg laat zich raden
we wiegen tegen het razen in
zitten te kijken
vol van alweer een nieuw begin
in een uitgemeten leven
van voorrang nemen
en bumperkleven

De hersenen dobberen
op zompige muziek
de tijd ligt stil
speelt met verdriet
om vrienden die niet meer
om welgemeend lachen dat niet langer
om reikhalzend verlangen
naar een ongedefinieerd meer

En hier hangt in die luwte
wat tentatieve tekst
geen sprankel
niets meta
gewoon krampachtig
wachten op prachtig

Obey de Revisor

2009-05-22T02:23:00.000-07:00

Ik heb een flyer gemaakt voor de Revisor.
Obey is niet veraf.

THeater UTI

2009-04-28T16:12:00.000-07:00

Toegegeven, we hebben het einde van UTI niet gehaald. De verveling en niet al te milde ergernis werden ons ietwat teveel.
Afgelopen vrijdag ben ik wel naar bold italic getrokken. Daar was het een plezier om Ken Garland bezig te zien/horen, wat Jost Hochuli kwam vertellen, had ik net zo goed even kunnen lezen. Al moet gezegd dat ik het niet erg zou vinden om door hem onder de vaderlijke vleugel genomen te worden, de man is duidelijk begenadigd. Grumme en Lux hadden een fijn multimediaal uurtje ineen gebokst, al had ik er mijn bedenkingen bij. Mevis en Van Deursen –vertegenwoordigd door Van Deursen– hadden duidelijk een mooi rijtje boeken bijeen ge-DTP-t maar dat vertaalde zich niet zo goed naar het podium. Uiteindelijk was het de beurt aan Jonathan Puckey. Spijtig voor de drukfanatici, maar dit is de toekomst. En die toekomst is interactief en op script gebaseerd. Het leukste en praktisch misschien wel het meest zinvolle van de hele dag was de handige link naar Scriptographer een uitgebreide scriptuitbreiding voor Illustrator zoals ondergetekende er nog geen kende. Check dus vooral de site van Jonathan en Scriptographer voor meer zinnige info.

Paard de musical

2009-04-20T11:04:00.001-07:00

Op zoek naar de grenzen van Opentype

2009-04-02T06:04:00.000-07:00

Uit de wondere wereld van Opentype. Dit is gewoon een lettertype. Niks cut-copy-paste. Fontshop stelt een gratis voorproefje ter beschikking. De how-to is daar ook te vinden.

Opendeurdag Conservatorium Finaal

2009-03-30T07:52:00.000-07:00

De poster voor de opendeurdag van het conservatorium is eindelijk gedrukt en hangt momenteel alvast vast aan de kast.

Misschien vind ik de postkaart nog wel het meest geslaagd. Al begrijp ik echt niet waar ze het kleurverschil vandaan hebben. Het paars op de voorkant is namelijk niet te vergelijken met dat aan de achterkant. Het is nochtans exact hetzelfde paars op de pdf. Begrijpe wie begrijpen kan…

osm2ai.pl

2009-03-28T06:52:00.000-07:00

Een dag later dan voorzien toch nog even dit meedelen. He scriptje dat sinds enkele dagen draait op mijn Mac zorgt ervoor dat een .osm bestand wordt omgezet naar een .ai. Tot daar aan toe. Niets bijzonders zou je denken. Inderdaad. Een mens zou even goed een svg kunnen downloaden van Openstraatmap.org en die bewerken. Ja, maar dan krijg je niet elk type weg of park etc in een aparte laag. Iets wat met die osm2ai wel werkt.
Wat Joren Six mij heeft geleerd aangaande het scriptje in kwestie is dat er een databank werd aangeroepen (use DBI; en verder) Maar ik heb geen sql en ik heb die ook niet nodig. Dankzij Jorens’ vaardigheid werden de stukken uit het script die om databank interactie vroegen elegant gewist en loopt het hele ding zonder probleem.
Nog één kleine opmerking. Openstreetmap is een prachtig initiatief. Alleen is België nog niet helemaal mee. Er ontbreken stukken van Gent en meer…
Het lijkt wel alsof de beschaving eindigt in Nederland

Slechte ideeën deel 2

2009-03-27T07:59:00.001-07:00

0110

2009-03-26T07:46:00.000-07:00

Nog even Joren Six mijn eeuwige dank betuigen:
Gisteren heeft de man op een uur tijd mijn oneindige gesukkel met een perl scriptje opgelost.
Zomaar, uit de goedheid van zijn hart.
Informatici, schoon volk hé...

Hartelijk dank.

Morgen: meer over het script in kwestie osm2ai.pl

Theaterhackers

2009-03-25T06:30:00.000-07:00

Een tijdje geleden kreeg ik de opdracht om een flyer te ontwerpen voor een voorstelling van studenten van Drama Gent die doorging in het NTG. Dat is deze geworden.

Inderdaad, dat is al voorbij.
Ik ben gaan kijken en tegen mijn verwachting in, bleek het nog best een aangename avond. Een mooi openingsbeeld en een sterke eerste helft. Tegen het eind aan slabakte het een beetje. Het had een professionele voorstelling kunnen zijn. Flink zo.

Koninklijke Harmonie Bredene

2009-03-24T15:22:00.000-07:00

Het is maar een idee.

Het aanhoudende falen

2009-02-23T02:19:00.000-08:00

Het is niet leuk om te horen dat men iemand anders boven de eigen persoon verkiest. Vooral in deze economisch precaire tijden.
Om maar te zeggen dat mijn pogingen om aan werk te geraken nog steeds op niets zijn uitgedraaid. De staat van verveling houdt aan en ook vandaag word het weer moeilijk om de moed bijeen te rapen om aan het solliciteren te slagen.
We zien wel.

Album Bundel Werk?

2009-02-16T01:59:00.000-08:00

Dus:
deze week op bezoek bij mijn vriend Geert alwaar gedurende mijn bezoek de postbode kwam aanzetten met een postpakket vervuld van Geerts eigen bundel. Een stuk of twintig "Van vogel, wilg en regen"s. Daartoe werd een fles champagne gekraakt.
Dezelfde avond trad dan I love Sarah in het café van de Vooruit. De nieuwe (vinyl)plaat "Isle of Sarah" was daar te koop en werd door ondergetekende dan ook meteen aangeschaft. Vandaag, vijf dagen later, dan toch eindelijk de mp3's gedownload. Nu nog beluisteren.
Ondertussen ben ik ook nog gaan solliciteren en moet morgen terug voor een testje...
Tenslotte werd de door mij in Brussel te vondeling gelegde schoudertas (Eastpak) gisteren wederom aan het opgehaalde hart gedrukt. Er bevond zich nog een bibboek in de tas. Zo meteen eens gaan kijken of de bib haar boek al op voor mij kostelijke wijze mist.
Tas en boek waren in Brussel verzeild geraakt in het verlengde van een onaangenaam voorval na een avondje poëzie. Een avond waarop ik Jee Kasts nieuwe bundel heb aangekocht. Met weliswaar twee weken vertraging ben ik er dan toch in geslaagd de opdracht op dit gesigneerde bundeltje te lezen.
Het valt mij trouwens op dat:
1 De laatste drie boeken die ik heb verworven, stuk voor stuk dichtbundels zijn. In volgorde van verschijnen:
Maarten inghels; Jee Kast; Geert Ooms;

2 Ik die in de eerste plaats heb gekocht omdat ik de mens erachter waardeer.
3 Eén van die bundels zelfs gratis en voor niets aan mij werd overgedragen.
4 Elk ervan gesigneerd werd.
5 Het tijd word dat ik een uitgever zoek.

De Essentie

2009-02-06T07:42:00.000-08:00

Ik heb mij eens beziggehouden met het herleiden van Gent tot de absolute essentie.
Als gevolg daarvan lopen mijn sollicitatie-inspanningen een beetje vertraging op. Trouwens spijtig dat Bloggger geen svg's toestaat, anders was het een vectorieel schaalbaar en interactief kaartje geworden. O ja, mensen die op zoek zijn naar handig te bewerken vectorkaartjes, ge eens kijken bij OpenStreetMap.

Kudt

2009-01-30T09:18:00.001-08:00

Welja, het is een mogelijkheid, al vind ik de gewijzigde verhoudingen niet ideaal.

Kut

2009-01-28T11:12:00.000-08:00

Inderdaad, Kut. Zo zou de vzw van mijn geliefde gaan heten. Niet dus. Er is al een vzw die zo heet in het Leuvense.
Wat moet ik nu met mijn logo?

Snif

2008-12-20T10:17:00.000-08:00

Na anderhalve maand dolle pret ben ik niet langer welkom bij De Blauwe Peer.

Check het uit !

2008-11-25T07:35:00.000-08:00

Asloze wielen van Sbarro. Niet alleen motoren en auto's, maar nu ook de fiets.
Volgende foto's zijn afkomstig van het Amerikaanse patentagentschap:

Even tussendoor

2008-10-02T01:10:00.000-07:00

Binnen enkele weken ga ik elders bloggen, op mijn stageplaats nota bene. Omdat dat moet, zullen mijn bijdragen daar aanzienlijk couranter zijn dan hier het geval is.
O ja, wij hebben hier, in de garage, een fiets. Die is twee weken geleden eigenhandig door mij hersteld en gisteren al even eigenhandig terug de vernieling ingereden.
De provincie Antwerpen rukt op, vanaf dit jaar is die in Gent nu ook vertegenwoordigt door Sammy Deburggraeve die her en der opduikt in het straatbeeld.
De volgende weken/maanden werpen wij ons op de cultuur:
Veerle Malschaert met Supermarkt Malschaerts gaat in première.
Zelf moeten we maandag 13 oktober naar Leuven om zelf op te treden.
Peter de Graef komt ook naar de vieze gasten met Inside Stories.
Geert Ooms staat op de Nachten.
Zo.

Soms zie ik dingen / Peter beveelt warm aan

2008-08-15T11:03:00.000-07:00

Twee weken geleden op dinsdag was Scroobius Pip al eens in het land. In Oostende meerbepaald. Dit weekend treed hij aan op Pukkelpop. Zoals mensen die deze blog bij tijd en wijle onder ogen krijgen misschien wel weten, is de man naar mijn bescheiden mening een niet te onderschatten kracht. Een frisse wind in de hip-hop die iets te vertellen heeft en dat goed doet. In het Engels dan nog wel, echt Engels Engels. Niks Amerikaans. Iedereen die mij deze week wist te vertellen dat ze naar Pukkelpop trekken, heb ik dan ook op het hart gedrukt deze kans niet te laten schieten. Weet u, ik had van de man(nen) al enkele dingen gehoord op Myspace en gezien op Youtube, en dat was niet van de poes. Maar in het omgebouwde stationslokaal van Oostende bleek de man nog een pak indrukwekkender. Sterke présence, en zware, dansbare beats van Dan le Sac.
Tijdens de Gentse feesten heb ik trouwens Steven H nog eens aan het werk gezien en er zouden ergens op het net teksten van hem circuleren. Ik zou die graag eens lezen want ik begrijp niet veel van zijn Westvlaams. Op podium spreken we echter wel van een fluxusistische/dadaëske prestatie.
De vakantie zit er voor mij nu al een weekje op en het feit dat vandaag een verlofdag is, is een uiterst welkom geschenk. Een hele dag niets gedaan behalve wat olympiaden meepikken en zelf een eindje gaan lopen. Mooi zo. Thou Shalt Always Kill.

Vakantie

2008-07-18T07:30:00.000-07:00

Inderdaad, het is zowaar vakantie. Het begin van die vakantie valt ook samen met het begin van de Gentse Feesten. Nu zijn die feesten niet meteen het middelpunt van mijn leven zoals dat bij enkelen wel het geval is. Maar nu ze hier zijn kijk ik graag even naar de programmatie op zoek naar mogelijk boeiende -gratis- optredens. Voorlopig staat al vast dat ik aanwezig zal zijn:
vandaag, vrijdag de 18e (terwijl de feesten officieel pas zaterdag van start gaan) in de Kinky Star om Steven H aan het werk te zien en natuurlijk kijken wat de Showarma Crew ervan bakt (represent Mechelen).
Maandag de 21e ga ik met hare Godtelijkheid naar Belcanto/Vitalski/Lady Angelina om daar te zwelgen in pathetiek en café-orgel.
Zaterdag de 26e is het dan tijd voor Black Cassette, met Jani Jani achter de drums! Inderdaad dé Jani Jani (Jeroen) van het door mij een nog steeds warm hart toegedragen I Love Sara. Ik heb het al even gecheckt op Myspace en het klinkt niet zo verassend als I.L.S. maar genomen de ingezetenen van Black Cassette verwacht ik live toch spektakel.
Wat het programmaboekje van de Kinky Star betreft: Pingwim maakt dan misschien leuke electrodeuntjes, maar iemand moet de man toch duidelijk maken dat hij beter niet te dicht in de buurt van opmaakprogramma's komt. "Trop is teveel en teveel, c'est trop." Om een groteske belgische politicus (fout?) te citeren.

Nog een paar korte updates:
Sinds gisteren is er TV op de Mac van ondergetekende, en wel digitale één en Canvas.
In het verlengde daarvan hebben we ook toegang tot een aantal DAB zenders (woehoe!! Klara Continuo)
Ik heb net enkele boeken gelezen en heb dientengevolge een kleine correctie moeten aanbrengen aan mijn huidige kijk op het Nederlandse literaire klimaat. Bij deze geef ik dan ook toe dat Arnon Grunberg niet een volledige non entitty is als auteur.
Mijn eerste Dave Eggers viel enorm mee (A Heartbreaking Work of Staggering Genius).
Maar bij uitstek het boeiendste, meeslependste en humoristische was wel Jonathan Safran Foers Extremely Loud & Incredibly Close. Het heeft lang geduurt vooraleer er iets van Foer eens niet uitgeleend was in de bib (het stond namelijk al lang op mijn lijstje).

Mijn vakantie -de komende drie weken- is niet gepland, en het is nu een beetje uitkijken om alle dagen op een prettige manier te vullen. Voorstellen zijn altijd welkom.

Vanavond is er quiche.

optreden

2008-06-17T09:13:00.001-07:00

Volgende week is het zover, dan speel ik mijn 'knuffel' nog eens. 26 juni om 21.30u. De technieker is naar ik verneem overwerkt en nu is het nog maar de vraag of daar binnen het korte tijdsbestek dat ons nog rest, een mouw naar behoren aan gepast zal worden. Anders zal ik zelf op play en pauze moeten drukken.
Wel spijtig, want ik heb net een handige cuelijst opgesteld. Zo van: hier op play drukken, hier het licht aansteken, op dit moment mogen de tijgers losgelaten worden, etc... mogelijk is al deze moeite dus voor niets geweest.
Ik heb nog altijd niet in ernst de hele voorstelling doorgenomen, maar ik ga er van uit dat mij dat nog wel zal lukken. Verder ben ik vandaag ook een foto gaan nemen van een nietszeggend stukje vandalisme. Dit in het kader van een stageverslag waarvan besloten werd dat het niets bijdraagt aan de overigens schabouwelijke kwaliteit van deze blog. Dus is deze foto waarschijnlijk het enige wat u er hier van zal terugvinden.

Geniet nog van het weer, want volgens buienradar.nl ziet het er de volgende uren nog goed uit.
O ja, nog twee foto's van dingen die ik zag.
1) Een Turkse kapper (let op de straatnaam)

2) Een bestelwagen

Onlangse gebeurens

2008-05-03T14:23:00.000-07:00

Is het dan niet altijd de bedoeling recente gebeurens aan te kaarten op een blog? Natuurlijk, zo ook ditmaal. De Luikse uitstap waarvan hieronder enkele foto's werden geplaatst was een zeer opbeurend evenement. Ik was samen met een aantal andere vlaamsche dichters uitgenodigd om 'les 24h du slam' te voorzien van een uurtje nederlandstalige poetische weergaven. Dit hebben wij naar best vermogen voltrokken. Aangezien we er een uitstapje van hadden gemaakt waren wij reeds van de avond voor het vereiste aantreden ter plaatse. Luik is voor het weinige dat ik er van mocht zien een meer dan aangename verblijfplaats. Veel water, een haast grootstedelijk gevoel en uiterst vriendelijke inwoners. Dit is natuurlijk gebaseerd op een uiterst kort en geografisch niet-representatief monster van de gemeente, maar toch... Zeker de overnachting ten huize Simon Médard wist ons te verblijden. Vooral de aanwezigheid van een onnoemelijk schattig katje wist mijn vriendin tot haast puddingachtige viscositeit te verzachten.

Ons uitje (lelijk woord (red.)) viel midden in mijn stage bij een Wondelgemse drukkerij waarvan ik binnenkort een gedegen verslag hoor te maken. Dat zal ik misschien ten dele wereldkundig maken, al moet ik mijzelf daar nog eens ernstig het hoofd over breken. Het is niet altijd even verstandig professionele wederwarigheden al te vrij en blij neer te pennen, het ooit verwerven van een betrekking indachtig.

Tot slot.
Goed nieuws, er was mij een optreden beloofd in de Bijloke voor de studenten drama. Dat optreden werd verzet van 8 mei naar 26 juni. Dat betekent dat ik de daaropvolgende dag vrijaf heb en dus zonder probleem een stuk in mijn kraag kan drinken. En dat vooral door de wijziging van lokatie, nu ik mijn ding moet doen bij De Vieze Gasten is er een bar die niet moet sluiten om 23u. Het feit dat er meer publiek zal zijn en de vlottere technische ondersteuning worden door mij ook in dank aanvaard.

Liège

2008-05-03T12:26:00.000-07:00

Inderdaad, Luik.
Alwaar we werden opgewacht door een montere, van effect voorziene Guy Seret.

En even later wederom op de gevoelige digitale plaat werden gezet tijdens een zeer smakelijke culinaire stonde.

Sinds lang zie ik u graag

2008-04-06T23:40:00.000-07:00

Zo, even samenvatten: pasen was een succes op het gebied van eieren rapen, de Brita is al aan een eerste filtervervanging toe, mijn start-to-run-programma zit er al op (op naar de 10 km) en frituur de kaai is géén aanrader. De bediening was in al haar gevorderdheid van jaren niet in staat de eigen waren naar behoren bij naam te noemen en de kassa leek wel een onoverkomelijke hindernis. Verder was het interieur stellig te hip in verhouding tot de toch wel boers aandoende flatscreens die er hangen. Tot daar aan toe, moeilijkst te verkroppen is de lage kwaliteit -lees wakheid- van de aangeboden frietelijkiteiten.
8 Mei is de datum voor mijn eerstvolgende podiumverschijning. Bijloke Gent, lokaal L4. De mate waarin ik mij voor het overige bezighoudt met het volgen van een opleiding dtp is wisselend. Deze week op bezoek bij een drukkerij. Inderdaad mijn leven lijkt soms een aaneenschakeling van heroïsche heldhaftigheden die hun gelijke niet kennen. Bij tijd en wijle is het dan ook goed een klein beetje gas terug te nemen. Door naar een filmpje te zien bijvoorbeeld, ik stel voor om 'Il y a longtemps que je t'aime' eens te gaan zien. Hier en daar misschien een beetje voorspelbaar, maar mooi gespeeld en netjes in de hand gehouden drama.

2008-03-16T10:38:00.001-07:00

Het is ondertussen weer een tijdje geleden -als altijd- dat ik nog wat van me liet horen. Vieze Geile Knuffel werd heel goed onthaald. Zo mag ik volgend jaar mijn Knuffel nogmaals loslaten op een hopelijk talrijker publiek in de Arenbergschouwburg. Want inderdaad, de opkomst liet wat te wensen over. Vooral op vrijdag was de echo in de zaal een beetje teleurstellend en niet echt bevorderlijk voor een spetterende prestatie. Desalniettemin was de lach niet van de lucht. We kunnen niet anders dan de mensen beklagen die er niet bij waren om dit historische spektakel te aanschouwen. Aan de andere kant is er nu een groep mensen die aan hun kleinkinderen zal kunnen verhalen over die eerste keer dat ze Peter Kluppels een zaalshow zagen verrichten voor een spreekwoordelijke lege zaal.
Aan de hele onderneming heb ik trouwens nog een optreden overgehouden dat hoort plaats te vinden in de Bijloke in Gent. Het voelt een beetje vreemd om als -strikt genomen- amateur voor een zaal vol acteurs en aanverwante te gaan staan. Dat is namelijk de bedoeling: een optreden voor mensen die een dramaopleiding volgen.
Verder gaat alles zijn gangetje: pasen komt er aan, ik sta elke dag op om zes voor zes en ben thuis om half zeven des avonds, het irritante zwevende Acer-balkje is uit de lijst met opstartprogrammas gehaald, er is een Brita in ons bezit en morgen ben ik door mijn start-to-run programma heen en kunnen we frietjes gaan eten in frituur De Kaai die dan de deuren en de frietketels opent.

Premiere

2008-02-21T14:58:00.000-08:00

Inderdaad, morgen is het eindelijk zover. Mijn Vieze Geile Knuffel gaat in premiere. Gisteren en vandaag werd de laatste hand gelegd. Nu de techniek op punt staat en de laatste plooien zijn gladgestreken, voel ik mij helemaal klaar om te tonen waar al die geïnvesteerde tijd nu juist goed voor was. Het wordt iets. Iets goeds.

Zo

2008-02-19T03:39:00.000-08:00

Spijtig, maar de Rikke zal er zaterdag niet bij zijn in de Arenbergschouwburg (al had ik de Rikke dat al wel gezegd en mensen aangeraden om die reden op zaterdag te komen kijken, ach ja, de wondere machinaties van de culturele sector...).
Morgen en overmorgen wordt er alleszins als een bezetene door mij gerepeteerd om alles vlot te laten verlopen. De laatste puntjes op de i zetten: een beetje vertrouwd raken met de technische omkadering en dat soort zaken. Op dit moment heb ik er wel een goed oog in. Die mening is onderhevig aan emotionele schommelingen en dat weet ik. Ik moet mezelf dan ook een beetje in de gaten houden, paniek kan ik momenteel even hard missen als een scheenbeenvliesontsteking. Verder loopt alles van een leien dakje: mijn opleiding prepress is begonnen, vanavond eet ik pasta met pesto na vier maal acht minuten te hebben gelopen onder de niet altijd even enthousiaste aanmoediging van Evy Gruyaert.

Slechte ideeën

2008-01-28T14:02:00.000-08:00

Het is meestal een slecht idee om te schrijven wanneer het slecht gaat met een mens. Pijnlijk, geen ander woord geeft zo juist weer hoe het mij verliep bij de tweede volle tryout van mijn programma Vieze Geile Knuffel. Vol is trouvens een overstatement in dit geval. Het is niet mijn bedoeling een avondvullend programma van tien minuten te brengen, maar op avonden als deze is dat volstrekt te begrijpen. Het is namelijk hoegenaamd niet prettig om te worden aangestaard als een voorbijrijdende trein door een wei vol verstandelijk uitgedaagde lama's. Dan gooit iemand er al eens vroegtijdig het bijltje bij neer.

Ik zie mijzelf niet als iemand die bij het minste obstakel opgeeft, maar zo leuk als het voor alle aanwezigen in de Bal Infernal was een maand geleden, zo tergend onprettig is de avond gevuld geweest vandaag. Och, laat ons vooral de schuld niet bij het publiek leggen, dat is te gemakkelijk. Laat ons gewoon voor deze keer stellen dat bezoekers van de Hotsy Totsy al zo spitsvondig en interessant zijn dat ze hun leven zonder mij zinvol kunnen vullen. Lucky bastards. Kon ik dat ook maar.

NK Poetryslam 2007

2007-12-09T11:28:00.000-08:00

Zoals eerder reeds aangekondigd, trad ondergetekende afgelopen zaterdag aan op het NK Poetry Slam in Nederland. Ik strandde in de tweede ronde op de vierde plaats na in de eerste ronde door de jury de tweede plaats te krijgen toebedeeld en door het publiek de eerste -met voorsprong. Mag ik het dan gek vinden wanneer men mij ziet als een "Gekke Vlaming" die blijkbaar alleen vanwege diens exotische kwaliteiten wordt getolereerd?

Tot mijn vreugde vernam ik zonet dat Bernhard het uiteindelijk heeft gehaald. Een andere uitslag van de finale had mij licht verontrust. Goed zo Bernhard! Vreemd aan het hele poetryslamgebeuren is blijkbaar dat door de beperkte omvang van het reizende dichtersgezelschap dat de Nederlandse scene (spreek uit: Sien) bevolkt, het mogelijk is voor Bernhard om de finale te winnen van iemand die ik in de voorronde van de U-Slam reeds achter mij liet. Ik ben ongetwijfeld niet de enige in een vergelijkbare situatie.

Over twee dingen ben ik alles welbeschouwd niet te spreken:

1: De verder uiterst sympathieke organisatie kan volgend jaar om gastro- en economische redenen misschien overwegen om gewoon het tosti-ijzer boven te halen. Met een fris blaadje sla en een beetje mayonaise erbij kom je -mijns inziens- al een heel smakelijk eind verder dan de amorfe prut die mij achter de schermen verontrustend op de maag kwam liggen. Voor alle duidelijkheid: dit is hoegenaamd geen kritiek op de organisatie (fijne mensen, goede communicatie, vlot verloop).

2: Hagar Peeters hield geen steek, een mening die ik achteraf bekeken niet alleen ben toegedaan. Van de heer Pfeijffer en Chabot kregen mensen en dichters zo niet geweldige scores te zien, dan toch de nodige steekhoudende verklaring daarvoor. Niets daarvan bij Hagar. Misschien dat ze volgend jaar maar beter gewoon thuis blijft met een goed boek en een fles wijn. Blijkbaar kon het haar allemaal niet zoveel schelen en zouden zowel zij als het publiek erbij gediend zijn, mocht haar afwezigheid in de jury zich volgend jaar voltrekken.

Tot slot:
Gezien de titanische afstand tussen mijn woonstee en de locatie van het evenement, ben ik -nog voor de uiteindelijke finale- afgereisd zonder iedereen een hand te komen schudden: organisatie noch jury noch medekandidaten. Laat ik bij deze dus iedereen nog een fijne avond, een behouden thuisvaart en een boeiend seksleven wensen -zelfs Hagar.

Opensourcery

2007-10-23T09:01:00.000-07:00

Met enige moeite ben ik aan de slag gegaan om enkele opensource beeldbewerkingsprogramma’s aan de praat te krijgen op mijn Mac. Het meeste is geen probleem gebleken, (Gimp, Inkscape). Scribus blijkt echter een hartelijke dobber. Laat ons eerlijk zijn, wie onder ons heeft er eigenlijk ervaring uit eerste hand met het compileren van de eigen informatietechnische toepassingen? Dat je daarvoor de betroffen compiler eerst moet zien te vinden en vervolgens enig benul hoort te hebben van hoe zo’n old scool textinterface wordt bediend, is niet vanzelfsprekend. Al zeker niet voor een technische nul zoals ondergetekende.
Gelukkig ben ik oud en opgegroeid in een tijd waarin DOS het voor het zeggen had en vader nog met hamer en beitel programma’s uit BASIC wist te houwen. Dat leek eeuwen geleden, maar het komt me bekend voor. Nu, voor voldongen feiten gesteld, merk ik nog maar eens hoe onder de vlot uitziende interfaces van onze tijd een moeras van onleesbare scripts, codes, opdrachten en lijsten ligt te borrelen. Maar zoals gezegd, het komt mij niet helemaal vreemd voor.
Alleen heb ik enorm zin gekregen in een aardige harde schijf om een volledige systeembackup te kunnen maken en op die wijze mogelijk fataal geknoei van mijnentwege ongedaan te kunnen maken. Het is nergens goed voor om angst te vertonen in het aanschijn van de techniek, maar het is ook nergens goed voor om zonder de nodige zekerheden alles door mekaar te gaan gooien:“ You got to back up your shit!”
Tot het zo ver (i.e. de aanschaf van een externe harde schijf) is, treed ik met de nodige voorzichtigheid mijn compilatie-/installatieonderneming tegemoet.

Snif

2007-09-25T07:13:00.000-07:00

Het is wederom hoog tijd om nog eens een mededeling mee te delen, daar mijn berichtgeving de laatste tijd ernstig onbestaande begint te lijken. Wel, sinds ik u laatst schreef is een brede waaier aan wilde avonturen mijn deel geweest. De reden waarom ik daar vandaag haast niets over wens publiek te maken is de volgende: ik lijd momenteel ernstig aan wat het begin van een keelontsteking zou kunnen zijn. Maar, ontsteking of niet, ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat iemand mijn keel aan het reinigen is geweest met in azijn gedompeld staalwol en veel ijver. Binnen een half uur verwacht ik een duidelijk antwoord van de dokter.

De laatste tijd ben ik heel wat streaming video aan het kijken geweest, twee interessante dingen om eens te bekijken zijn: de TED conventie waar ik op het werk van Ze Frank uitkwam. De link voert je naar de resten van zijn vlog, maar als je op deze link klikt kom je op zijn homepage.

De zon schijnt, ik voel mij kutterdekutkut.

Levend en Wel

2007-08-28T15:29:00.000-07:00

OK, ik heb mijn plichten aangaande dit blog de laatste tijd een ietwat verwaarloosd. Zeker. Ik heb ook niet echt veel uitgericht ondertussen.
In Juli trad ik aan op het TryOut festival in Gent en niet meer dan twee dagen geleden heb ik in Den Buster nogmaals een staaltje van mijn kunnen ten beste gegeven, niet geheel zonder resultaat. Als steeds was de marathon een fijne gelegenheid om up-to-date te geraken wat de staat van het huidige comedyklimaat in Vlaanderen betreft: geen grote wijzigingen te melden.
Ondertussen miste ik wel het optreden van de - naar eigen mening - beste groep van contemporain Vlaanderen: I Love Sarah. Met spijt in het hart kan ik wel stellen. Een vriend van mij had uit mijn mond de morele verplichting ontvangen om te gaan kijken. I Love Sarah heeft er een fan bij.
De liefde legt morgen haar laatste 'examen' af uit haar tweede zit.

Zo we zijn weer 'helemaal' bijgepraat, tot binnenkort.

Gedoe

2007-06-19T02:53:00.000-07:00

Veel gedoe, van velerlei aard.
Zo hebben wij ons de laatste tijd beziggehouden met het inrichten en bewonen van ons nieuwe appartement. Dat liep alles welbeschouwd best vlot. De loodgieter kwam al enkele kranen vervangen en zal -als alles goed gaat- nog deze week een nieuwe wasbak komen installeren.
Soms echter, lopen de zaken niet zoals gepland. Nemen wij afgelopen zondag, toen ik mijn hele open podium nog net op tijd heb weten af te blazen, zodat de artiesten niet voor niets van heinde en verre kwamen afgezakt, onderwijl kostbare energie, geld en tijd verspillend.
Of zoals gisteren toen wij een wasmachine gingen bestellen, met de opdracht deze aan huis te laten leveren. Toen ik voor alle zekerheid nog eens de maten opmat, laat op de avond, bleek de opening die voor de huidige wasmachine werd uitgespaard slechts 55cm te bedragen -gemeten van links naar rechts. (Haast) iedereen weet dat de standaardbreedte van een contemporain wasmachine (de meeste huishoudelectro tout court) 60cm bedraagt. Gruwel, ergernis, afgrijselijkheid.
Trouwens net nog bericht gekregen dat de levering van onze zetelhoezen met een maand werd uitgesteld.
Zo gaan die dingen.
Ik krijg soms een gloeiende rothekel aan hoe de dingen gaan. En dan wil een mens gaan zitten om niet meer overeind te komen.
Gisteren evenwel Ladybird Ladybird van Ken loach nog eens gezien. Dit in het achterhoofd, gaan de dingen nog van een spreekwoordelijk leien dakje voor mij en de mijnen.

De tijd van tegenwoordig

2007-06-05T08:13:00.000-07:00

Wel, er is heel wat aan de hand met mij momenteel.

Ik ben nogal druk aan het verhuizen geweest, dus heb ik vorige week verzuimd kond te doen van mijn prestaties op Zinderzlam in Utrecht. Laat ons eerlijk zijn, ik ben daar gaan winnen en heb als gevolg daarvan een kaartje op zak voor het NK (Nederlands Kampioenschap) poetry slam en kaartjes voor STOMP. (Wat uiteraard ten zeerste word geapprecieerd door mijn zelf en het zelf van mijn vriendin. Wij wilden beiden namelijk reeds enige tijd dit percussief spektakel eens aanschouwen. Als iemand ons daar mocht kunnen herbergen voor één nacht, dan willen wij aldaar maar al te graag ondergebracht worden.) Voor een uitgebreid verslag verwijs ik u graag door naar de site van Pom Wolf alwaar Kaatje W. een hoogst eigenhandig gepend verslag van de namiddag heeft neergesmeten.

Zoals gezegd, wonen wij ondertussen op de Kasteellaan te Gent. Na veel gezeul en onwaarschijnlijke avonturen met matras en tafel, is het nu toch gezelligheid troef en internetontvangst van 'heb je me daar een internetontvangst'. We denken momenteel na over de inrichting van ons 'vier hoog' en dan vooral over de plaats waar de piano komt. Mijn gitaar staat ondertussen netjes in de living, want ja: ik heb een gitaar! Voor de eerste keer in het bestaan van Peter Kluppels -ik weet ook dat het niet hoort om in de derde persoon over zichzelf te spreken, maar ach, een kniesoor die daaraan zijn hoofd stoot- bezit deze een waardig instrument en is hij vast van plan hier de nodige vaardigheid op te ontwikkelen om zichzelf niet publiek belachelijk te maken. Ik zeg altijd:"iedereen heeft een hobby nodig". Ik moet mijzelf daarvan niet uitzonderen, me dunkt.

Het is bijna zomer mensen, eens kijken of er nog kaarten zijn voor het Bluenoterecordsfestival.

Sinds Utrecht

2007-05-16T07:11:00.000-07:00

Nog kort een foto van mijn overtuigende winst in Utrecht.

Ondertussen heb ik INTERNET (Clearwire y'all).
Ondertussen deed ik mijn begaaide best in de Arenberg. Swerts hemzelve doet er hier verslag van:
http://spinyopaat.blogspot.com/2007/05/sunshine-in-de-cinema-tom-helsen-in-den.html
Ondertussen is er een appartement in aanschaf: Kasteellaan Gent.
Ondertussen ben ik er nog steeds niet n geslaagd mijn wagen op het net te plaatsen: inderdaad, de prachtige Volvo 480 moet de deur uit.

Ondertussen wacht ik nog steeds op bericht van de VDAB of ik wel/niet (maar officieus gewoonweg wel) mijn cursus prepress bij hen mag komen volgen.
Ondertussen is het tijd geworden om het dessert voor deze avond te gaan kopen. Ik denk aan iets met chocolade, maar dat zien we nog wel.

Winner

2007-05-04T04:33:00.000-07:00

Wel, alleswelbeschouwd ben ik misschien toch niet de gedoodverfde loser die steeds zijn opwachting lijkt te maken aan de andere kant van de spiegel. Nee, toen ik namelijk afgelopen zondag mijn poëtisch beste beentje ging voorzetten in Utrecht op Zinderzlam, viel ik terstond in het ganse voorziene spectrum aan prijzen: na de eerste ronde ontving ik een stapeltje boeken als beloning voor mijn verdienstelijke verplichte nummertje (bij Zinderzlam wordt iedere dichter geacht een gedicht over de actualiteit te plegen), aan het slot van de namiddag werd ik nog beladen met de prijs van het publiek (twee tickets voor Meiskes en jongens in de Utrechtse stadsschouwburg) en die van de jury (honderd euro die ik dezelfde avond terug richting ouders heb laten afvloeien, daar ik hen veel verschuldigd ben).
Arnoud Rigter deed het duidelijk beter dan mij tijdens het battle gedeelte van het gebeuren, maar blijkbaar vond de jury het - wat mijn goedkeuring wegdraagt - nodig om de prestatie van de hele dag te laten doorwegen, waardoor ik met al het winbare ben gaan lopen. Het was echt mijn dagje wel, niet alleen won ik alles, ook wist ik een sigarettenpeuk achteloos vanop 6 meter in een rioolputje te stoten. Niet gesmeten, nee, weggekatapulteert met de middenvinger, als door een getormenteerde detective of een crimineel van lagere orde uit een filmenoir.
's Avonds nog gaan barbecueën bij de Zus ter gelegenheid van het doopsel van haar tweede zoon. Dat kwam mooi uit na een dag op de baan.

Loser

2007-04-25T06:16:00.000-07:00

Het is waar. Ik verlies. Haast altijd. En dan?
Afgelopen weekend was het best druk: vrijdag op Victoriadeluxe in Gent, zaterdag mijn eigen open podium tot een goed einde brengen en zondag het langverwachte Belgisch Kampioenschap Poetry Slam. Mijn aanwezigheid bij Victoria was ditmaal geen groot succes -wat het vorige keer wel was, het open podium in het Tonneke liep alleswelbeschouwd nog redelijk vlot en het BK... Wel, derdelaatst is niet meteen hetzelfde als een glansrijke overwinning of -laat ons eerlijk zijn- een eervolle vermelding. Na een lange dag met veel getreuzel nog enkele pinten gaan drinken en uiteindelijk teruggekeerd naar Mechelen -dankzij het bestuurderschap van Stijn Vranken. In Mechelen bleek de volgende ochtend na het ontwaken dat Vader Ubuntu aan de praat heeft gekregen-voor de niet ingewijden: Ubuntu is een Linux distributie (nvdr). Het is altijd fijn nog eens langs te lopen bij de Ouders.

De staat van het leven vandaag is als volgt:
Het leven dobbert verder, de zon schijnt en overal lopen mensen vrolijk gillend. Ik durf nog alleen buiten komen met mijn mp3-speler op: Four Tet, Gang Starr, Art Blakey, Autechre. De weelde aan ergerniswekkende opgewektheid is onstuitbaar. Ik zie mij verplicht het lichaam deze week met niet aflatende weemoed van hier naar nergens en terug te slepen, de ogen zo weinig mogelijk opslaand. Stop deze vrolijkheid. Beëindig dit goede weer. Roep de vakantiestemming een halt toe.
Ik Kijk. Ik zie. Ik huil.

Egger

2007-03-26T08:12:00.000-07:00

Wel wel,
Vrijdagavond was ik fysiekelijk aanwezig ten overstaan zo'n 450 inwoners van Scherpenheuvel en ruime omgeving. Ik stond daar op het podium van CC Den Egger en deed wat er van mij verwacht werd. Het geheel werd aaneengezeverd door Geert Dewael (spelling niet gecontroleerd). De headliner was Nigel Williams, enkel de spectaculaire show van IGOR -oftewel Filip Heyaert- scheidde mijn optreden van dat van Nigel. Backstage kreeg ik te horen dat het niet erg vlotte met het aantal optredens dat Igor op de kalender heeft staan, wat krankzinnig is. En wel omdat Filip Heyaert met recht en rede één van 's lands grappigste mannen mag worden genoemd. Zeker genomen de ukeleletergende finale -en de daverendheid van het applaus waarmee de man afgelopen vrijdag uitgeleide werd gedaan - is de beperkte (media)aandacht die hem te beurt valt een aanfluiting te noemen.
Mensen, zo gij de kans krijgt: gaat en ziet dit fenomeen NU!
Voor Nigel hoef ik geen lans te breken, Nigel heeft mijn hulp niet nodig.
En op de keper beschouwd: wie is er eigenlijk wel van mijn hulp gediend?
Terloops: geweldige artiestenbegeleiding in Den Egger, fijne selectie smakelijke broodjes

Art meets Comedy

2007-02-27T07:04:00.000-08:00

Een tijdje geleden werd mij gevraagd iets te doen op Art meets Comedy in het MSK van Antwerpen. Dat heb ik afgelopen zondag dan ook gedaan. Het was een gematigd succes mag ik wel zeggen. Toegegeven, ik had een tekstje geschreven van net 15 minuten lengte. 15 minuten, als ik het tegen een belachelijke rotvaart voorlas wel te verstaan. Dat was duidelijk niet naar ieders smaak. Al heb ik enkele (3 nvdr.) mensen toch redelijk hard zien lachen. Op een totaal van 40 -gespreid over de ganse namiddag, is dat wel bedenkelijk weinig natuurlijk. Hey, er kan niet van mij geëist worden dat ik mij bij elke publieke verschijning van mijn toegankelijkste kant laat zien, toch?
Iemand gaf mij na afloop te kennen dat het allemaal nogal tweedimensionaal bleef: NO SHIT SHERLOCK !!!! Dat was wel degelijk de bedoeling. In theorie had ik evengoed een casetterecorder kunnen neerpoten om die tekst af te spelen: het is uiteindelijk gewoon het ongeïnteresseerd voorlezen van een gefingeerd artikel over een kunstwerk. Een manier van voordracht die ik trouwens op bijzonder afstotelijke wijze heb leren kennen in mijn studententijd. Ach ja...
(Voor de liefhebbers: ik ben nog even iets gaan eten in de Entrepôt du Congo, aan het Zuid in Antwerpen. Sinds er niet meer gerookt mag worden, daar waar eten word opgediend, is het eetgedeelte blijkbaar op de eerste verdieping komen te liggen. Fijne, lederen stoelen en roestvrijstalen lijkschouwerstafels staan er op een houten vloer. Door de vensters: zicht op de parking van het Zuid. En dan: smakelijk salade met kippeblokjes tegen een democratische prijs. Mooi zo.)
Nee, voor diepmenselijke hartelijkheid van mijnentwege naar publiekenswege is het beter even af te zakken naar den Buster, nu zaterdag (3/3/2007). Ik zal daar ondermeer een verhaal vertellen over een bakker en de slechtste vissersmop uit de geschiedenis van de vissersmop.

Zozo

2007-02-06T07:36:00.000-08:00

Nog even kort nieuws van het front.
Mijn Volvo heeft weer kuren. Ik doe donderdag in de Arenberg in Antwerpen het voorprogramma voor Mustafa Stitou, mijn tekst voor art meets comedy (laatste zondag van februari in he museum voor schone kunsten, eveneens in Antwerpen) is bijna rond en ik ben nog aan het uitdokteren wanneer ik volgend jaar de Arenberg ga onveilig maken. Want -dat was hier nog niet gezegd: na mijn redelijk fantastische optreden op het Arenberg-open-podium van januari, heb ik de kans gekregen om tegen volgend jaar iets omvangrijkers op diezelfde planken te krijgen. Ik weet ook al ongeveer hoe het er uit gaat zien, maar er kan nog vanalles gebeuren natuurlijk. Hoe dan ook: ik mag dan wel werkloos zijn, met de carrière loopt alles best.

Gedichtenslag

2006-12-26T00:26:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag heel lang in "de zotte morgen" in Waregem gezeten. Pijn in de ogen van de rook en de verveling. Uiteindelijk doorgestoten naar de finale in cc "de schakel" om daar met twee stemmen (113-111) het onderspit te delven tegen Sacha De Backer. Naar huis met een boekenbon van 100€ en een uitnodiging voor de nationale gedichtenslag in Brussel (ergens in april). Meer valt daar niet over te zeggen.

Vrijdag sta ik in Antwerpen voor de OLV kathedraal in een tent. Dat spreekt mij al een heel pak meer aan, ik ben niet goed in competities en examens. Nu ja, wedstrijden zijn blijkbaar een noodzakelijk kwaad geworden in het huidige literaire en bredere sociale klimaat.

Andere boeg:
Op het kerstfeestje van de familie word een ruilcadeau systeem gehanteerd. Mijn spaarpothond van Zsa-Zsa Rouge was zeer gewild, ook door mij. Uiteindelijk heeft mijn neef zijn handen erop weten te leggen. Ik dus naar huis met een stel Leffes, Leffeglazen en crack nuts.

Vrolijk kerstfeest.

Blubber

2006-12-08T04:51:00.000-08:00

Blubber ja. Mijn al zo tere ego heeft nog maar eens een kaakslag mogen ontvangen. Mijn gedichten zullen dit jaar niet hun opwachting mogen maken op de Nachten. Ze werden nog niet ‘rijp’ genoeg bevonden.

Ergens tussen gevoelens van jaloezie en onrecht adem ik niet langer vanuit de bodem van mijn buik. Soms krijg je het gevoel dat zowat iedereen rondom je maar een derde moet doen van wat jij presteert om dubbel zo ver te staan. (Steek die witte konijnen in uw f*cking pruim.)

Ik moet mij niet zo opwinden. Ik ga gewoon voor de ‘lifetime achievement award’, zoals bij de Oscars: “OK, we kunnen er niet omheen: u hebt een wezenlijke bijdrage geleverd aan uw vakgebied en aangezien u op het punt staat de pijp aan Maarten te geven is dit het ideale moment om u in de bloemetjes te zetten en ons geweten te sussen. Sorry trouwens dat we elk jaar steevast de voorrang hebben gegeven aan toevalstreffers, maar bij deze bieden we u van harte dit doekje voor het bloeden aan. Zo, nu kan u gelukkig sterven. Opgepast voor het trapje...”

Val dood.

Nee, echt:

Val dood.

Het volgende heeft niets te maken met mijn op handen zijnde ontslag

2006-11-06T13:00:00.000-08:00

Alles sloeg tegen, haar gezicht trok in een onaangename plooi die hij al meer had gezien. Het maakte hem kwaad. Onderweg naar huis bedacht hij dat hij nog niet oud genoeg was. Hij was nog niet oud genoeg om een stinkende dikke vrouw voor hem te hebben waar geen plezier meer aan te beleven viel en die Elschot besliste om niet dood te slaan. Dat was nog zo ver weg, ze stonk niet en ze was nog niet dik. En toch. Ze stapte met een verwijtende stap naast hem. Zwijgend en stappend met een onuitgesproken verwijt. Verongelijkt... Wat een dom woord ook. Even laten zien dat hij het bij het rechte eind had, door een woord te gebruiken waarvan hij wist dat het te duur was voor het moment:"verongelijkt". Het was waar, het was exact wat hij bedoelde. En toch, het was niet juist van hem haar neer te sabelen met zijn pseudo-intellectualistisch gepruttel. Lul.

Hij miskende haar ergernis tot aan de voordeur, waar ze driftig de sleutel in het sleutelgat stak. Onderweg was zijn weerzin blijvend toegenomen. Ongefundeerd, onrechtvaardig, en toch... Zonder omkijken liep ze de gang op. En zomaar, terwijl hij de deur achter zich in het slot liet vallen, viel een onbedwingbare vertedering over hem. Wat een prachtwijf, klootzak. Nee, sla die maar nooit dood.

Diplomaproblemen

2006-10-30T11:55:00.000-08:00

Ja, inderdaad.
Ik ben op zoek naar mijn universitair diploma. Ik was er haast zeker van dat ik er een had. Maar toen ik er vanavond een speurtocht naar instelde: niets te vinden. Nu ja, het is al anderhalf jaar geleden dat ik die nog in handen had. Op dit moment ben ik van plan te wachten tot het onding uit zichzelf naar boven komt en ga even na of ik niet één of ander vervangdocumentje kan vragen dat rechtsgeldig is.

Verder mag ik van de poëtische halfgod Steven Grietens aan de knopjes van zijn lawaaikastje gaan draaien op het boekenbal. Nu vrijdag, Scheld'apen. Kom mij zien draaien, in wit kostuum, als levende achtergrond van het nog niet zo'n beetje fantastische De Vall !!! Lachen, gieren, verbazen...

Staat van zaken

2006-10-23T13:13:00.000-07:00

Recentelijk zijn zowel ik als mijn pitaliaanse schone toegelaten om deel te nemen aan de halve finale van de West Vlaamse gedichtenslag. Als gevolg daarvan hebben wij boekenbonnen te gelde kunnen maken dit weekend. Nu bezit ik dus zowel een exemplaar van De heerser van Machiavelli en Villa des roses van Elschot.. Dat is goed. Mijn deelname aan de preselecties van de Comedy Casino Cup was dan weer geen roekeloos succes. Het kan mij ondertussen al geen kloot meer schelen. Veel meer is er niet gebeurd ondertussen. Alleen nog juist een optreden in Roeselare met uitstekend artiesteneten achteraf. Lang leve West Vlaanderen. Ik heb trouwens een fijn portret toebedeeld gekregen op de website van den Buster naar aanleiding van de comedy marathon van een tijdje geleden. (www.busterpodium.be) Geniet nog van de regen.

Terug

2006-10-02T12:25:00.000-07:00

Ja, lang ben ik afwezig geweest op deze plaats. Wel, ondertussen zit er een vakantie achter mijn kiezen. Die maakt zich nog altijd sterk dat het bestaan van de aanmodderende loonslaaf niets voor mij is.

Dingen die ik in de tussentijd heb gekocht:
Monks Moods: vier cd's van Thelonious Monk.
Een schetsboek
Wasco's
Een witte stift
Een 'glow in the dark' verfpen
Vindaloo
Een draadloze Mighty Mouse (eindelijk nvdr.)

Goed heb ik opgetreden in Kuurne en Lembeke. Ongeacht de taalbarrière. In Lembeke heb ik voor het eerst grappig gedaan in een tent. Wat daarbij uiterst vreemd was, was de galm die er leek te zijn. Galm. In een tent. Kuurne was evengoed een vreemde ervaring, maar ook hier: niet onaangenaam. Fijne mensenen het dient opgemerkt dat op beide plaatsen trouwens niet gewerkt werd met het zo stuitende -zij het begrijpelijke- bonnetjessysteem als wel met gratis drank voor de artiest(en)!!! En voor hun Liefde!!!!

Verder bereid ik me voor op het plegen van mijn eerste beeldend werk in tijden. Maar daarover later meer.

Blackout

2006-09-05T13:49:00.000-07:00

Now playing: Autechre & The Hafler Trio

Morgen nog steeds met de bus naar het werk. Ik ben eerder deze week al een keer haast te laat geweest omdat de chauffeur geen briefje van twintig wilde wisselen. Daaarom werd besloten om met dat briefje een pint te gaan drinken in De Vis. Op weg er naartoe kruist een opgefokte BMW cabrio mijn pad, verlaagd, glimmende velgjes, het betere werk -op een lelijke klever op de voorruit na Er wordt R&B door de speakers gejaagd en de kap is naar beneden. De zomer stuipt nog na. Het maakt niet veel indruk -zomer noch patserbak.

Het is een laffe warmte en de terrasjes aan beide zijden van het water doen het goed. Ik loop de vis binnen. Die geeft enkel achteraan op het terras uitzicht op de Dijle en het vernieuwde, geherdefinieerde brouwerijgebouw uit. Na jaren leegstand is het niet langer brouwerij als wel vergader-concert-restaurant-café-tentoonstellingsgebouw. Bij mijn binnenkomen is dan ook enkel het terras volzet, het eigenlijke café is leeg op personeel na. Ik bestel mijn pint en merk op het tafeltje met tijdschriften een intrigerend ding liggen met de titel ‘Blackout’. Wanneer ik mijn pint krijg selecteer ik nog eerst een boek van Oek De Jong vanop het boekenschab, de vis doet namelijk een halfslachtige poging om ‘literair café’ te worden genoemd. (Getuige hiervan hun ene jaargang van ‘De Brakke Hond’ -2004- die nog steeds niet werd verwijderd.) Ik plaats Boek en pint op mijn tafeltje en loop naar de tijdschriften om dat Blackout-ding eens van dichterbij te onderzoeken.

Gekopieerd op A4, dubbelgevouwen en geniet. Vooraan zwart, een kleine centimeter rondom werd witgelaten. In witte gotische letters staat er twee centimeter hoog bovenaan het vlak ‘Blackout’. Onderaan staat rechts uitgelijnd een centimeter hoog: ‘The who,what,where, why and when’ -zonder punt. Het staat vol zwart/wit gecopieerde foto’s van jonge mensen op iets wat blijkbaar een feestje voorstelt, veertien pagina’s lang. Het zijn sfeerbeelden waarop hier en daar een hip aluminium colaflesje valt te bespeuren, veel halve literblikken Jupiler, wat skateplanken, vestjes met kappen en schoon volk. Stoer geposeerd, of argeloos, het is niet altijd duidelijk. Ook staan op de laatste bladzijden enkele foto’s waarop het lijkt alsof er een festivalterrein in het spel is. Mijn vermoeden is dat het hier een sfeervol overzicht van een deel of zelfs de gehele zomer betreft. In het midden van het boekje staat links een wazige foto van een stel meisjes die een lesbisch getinte pose aannemen voor de camera, zonder evenwel pornografisch in de lens te kijken. Daar tegenover twee boven elkaar afgedrukte foto’s van drie mensen met bivakmutsen, achter de draaitafels.

Op de achterflap onderaan:‘it never ends.’ -zonder hoofdletter. Doorgelezen van voor- naar achterflap staat er dus: ‘The who, what,where, why and when it never ends.’

Ik blader nog wat door Oeks boek en naast mij komt een beginnend koppeltje zitten, de jongen heeft een kleine zwart/witte hond bij zich. Hij draagt een zwart t-shirt met wit opschrift: ‘Les vins du Langue d’Oc’.

Oeks boek is een literair dagboek dat mij doet denken aan iets soortgelijks waarvan ik ooit enkele bladzijden in ‘De Brakke Hond’ heb gelezen. Maar dat was van een Vlaming, dacht ik. Hij heeft het over Eckhardt en zijn Abgeschlossenheit. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Geregeld krijg ik bij dit soort onderwerpen een licht gevoel van nostalgie over me dat ik steeds probeer af te houden. Die tijd is voorbij.

Ik drink mijn pint uit en steek ‘Blackout’ op zak, zonder verantwoordelijke uitgever, zonder duidelijk doel. Ik loop het café uit en bedenk dat ik nooit zo nonchalant ben geweest of zal zijn als de jongeren - jonger dan mij- die ik op het terras achterlaat. Goed zo. Ik stap de straat door naar de ring en zie onderweg een stel homo’s met ‘afgewassen’ jeans, een vrouw die in haar wagen aan haar neus pulkt, een jongen die de oortjes van zijn mp3-speler insteekt, drie marokkaanse jongens die tegen de vitrine van een muziekwinkel staan geleund terwijl ze met een man staan te praten die een heel stevige hond aan de leiband -zeg gerust touw- heeft, een zarte man die op zwarte nikes met witte swoosh voor een open deuropening staat in losse broek met glanzend kortgemouwd hemd terwijl hij met enkele voruwen in de gang van het gebouw iets bespreekt en twee mannen die in een aftandse bestelwagen zitten terwijl ze in een mij vreemde taal opgetogen met het licht uit en een ruitje open dingen aan het vertellen zijn.

Voor de deur van mijn huis gekomen, merk ik dat ik zweet. Ik heb nochtans niet gelopen. Het is warm vanavond en vochtig. De zomer heeft het moeilijk om afscheid te nemen.

Samenloop

2006-08-29T12:47:00.000-07:00

Tja, het weekend was spectaculair in al haar ellendigheid. Het hele verhaal laat momenteel nog even op zich wachten, het moet voorlopig maar volstaan om te zeggen dat: mijn Volvo 480 Turbo immobiel op de parking van Bergnet staat in Amsterdam, mijn witte pak aan de haak hangt voor de droogkuis, ik elke dag met de bus naar mijn werk trek, ik uitkijk naar enkele weekjes vakantie en dat mijn optredens van afgelopen zondag niet getuigden van mijn volle potentieel. Maar ja, het kan niet elke dag Kerstmis zijn.

Vandaag mijn paraplu vergeten. Gevolg: doorweekt thuisgekomen. Geen boodschappen kunnen doen bij gebrek aan mobiliteit. De laatste restjes diepvriesproduct dan maar opgewerkt. Kippenworst. Met diepvriesspinazie. En met kroketten. Pff.

Long time, no read

2006-08-24T12:56:00.000-07:00

Inderdaad, het gaat de laatste tijd goed met me en de aandrang om te schrijven blijft daardoor veelal achterwege. Ook ditmaal zal ik het niet al te lang maken. Maar dat kan niemand tot grote ergernis strekken, dacht ik zo. Katten kwelen in de achtergrond, delen af en toe een rake klap uit. Een enkele gargantueske spin durft zich al eens in de badkuip aandienen. Ik ruik herfst. Dat stoort mij voor geen klein bemeten millimeter.

Morgen een halve dag arbeid om op tijd de reis naar het verre Amsterdam aan te kunnen vatten. Vergezeld van twee dichters in mijn Volvo 480 TURBO (met sinds kort lichtgeraakte velgen aan de rechterzijde, vervloekt weze Antwerpen en haar hoge trottoirs.) Eens kijken hoe lang ze het uithouden met mijn lijfgeur en mijn collectie minimale electro en Venetiaansche Schnaren. Ik heb nog niet het nodige selectiewerk verricht. Er is geen playlist om van te spreken, zeg maar.

Nog interessant nieuws? Niet echt. Alleen heb ik vorige week tot mijn bijstere ontstelling gemerkt dat ik de eerste drie afleveringen van TIME TRUMPET heb gemist!!!!!!!!!!!!! Ik ruik u denken:"Wat! Al drie weken? Heeft die man dan geen respect voor al wat heilig en cutting edge is in comedy, dat hij dit geniale stuk televisie van niemand minder dan ARMANDO IANUCI zomaar laat voorbijglijden?" U heeft gelijk, ik voel mij niet enkel beschaamd door het gebrek aan respect dat ik hiermee toon voor de maker van The Friday Night Armistice en The Saturday Night Armistice, die voor altijd het gezicht van de satire met salpeterzuur hebben getekend, nee, vooral voel ik mij bedroeft vanwege de uren luidop lachen die ik met mijzelf had kunnen delen. Snif. Mea Culpa, en nog niet zo'n klein beetje.

Als een doekje voor het bloeden ga ik vanavond om 23.00 u voor mijn TV gekluisterd zitten. Pint in de hand en proberen om niet door mijn neus te proesten. Princess Diana Forever...

Andermans huwelijk en opnamefaciliteiten

2006-08-14T12:20:00.000-07:00

Ziehier het zicht dat mij vorige week ten deel viel bij het huwelijk van een vriend. Ik wens iedereen een windmolen achter de tuin.
Kijk, mijn geheugen is een zeef. Met dit in het achterhoofd bedacht ik deze constructie om mijn gesproken woord voor eigen gebruik op te nemen om vervolgens in eigen oor af te spelen tot alles er als in steen gebeiteld in zit. Drukte. (Eén van de volgende dagen zal ik het plaatje eens in de juiste richting aanbrengen.)

Schoen ontmoet stekkerdoos

2006-08-03T12:28:00.000-07:00

Wat te zeggen? De schoen staat waar hij staat omdat anders het insecten werend stukje kunststof uit het houdertje schuift gedurende de nacht. Het effect is anders wel esthetisch bevredigend naar mijn smaak.

Neerslag

2006-08-02T13:04:00.000-07:00

De vakantie was al 's avonds na het werk begonnen en toen hij om drie uur in de namiddag eindelijk opstond, leek hem dat een gepast begin. Hij had zich voorgenomen om het gras af te rijden, maar door de plotse regenval kwam daar -zoals altijd- weer niets van terecht. Neerslag behoeft nochtans geen tegenslag te zijn en met frisse moed had hij zich dan ook voor de TV neer geplant. Zulks deed hij wel meer.

Zelden echter was het zoals nu uitgelopen op een veertiendaags verblijf in de steeds plakkerigere zetel die slechts werd verlaten om voorraden in te slaan en de hoogstnodige bezoeken aan de wc af te leggen. Niemand was hem komen bezoeken, niemand had geïnformeerd hoe het met hem ging. Geregeld had hij zich in het verloop van de laatste weken afgevraagd of dit het hoogst bereikbare geluk was. In 66,66% van de gevallen had hij die vraag positief beantwoord. De overige 33,33% had hij nagelaten een bewust antwoord te formuleren. In de plaats daarvan werd meestal besloten om een pizza te bellen. Hij vond het heel prettig om een pizza te bellen. Als hij dronken genoeg was, beeldde hij zich steevast in dat er inderdaad een pizza de hoorn opnam. En dan bedacht hij hoe die pizza, met een noord-afrikaans accent, druipend van de olijfolie zijn bestelling opnam. De plannen voor zijn twee weken durende vakantie waren anders eenvoudig geweest. Eindelijk beginnen sporten, de logeerkamer behangen en natuurlijk eindelijk dat gras eens maaien dat ondertussen al boven de vensterbank uitstak. Maaien was niet echt het goede woord. 'Gekapt' leek hem correcter. Daar kon hij beter gewoon iemand voor betalen, bedacht hij. Met enige weemoed keek hij op de klok. Nog 13 uur en 16 minuten te gaan.

DIt wordt niks. Het wordt niets met mij. Ik zal blijven aanmodderen, zoals mijn ouders en de ouders van mijn ouders, bankliggende nietsnutten met grootse plannen die met elke seconde van hun zanderige bestaan een beetje meer toegeven dat ze hier niets te zoeken hebben. Maar wacht, niet getreurd, er is nog vier liter voorgemengde wodka-orange. Morgen zal zwaar zijn, misschien meld ik me beter ziek...

Eind in zicht?

2006-07-27T12:29:00.000-07:00

Het voelt alsof er een einde in de lucht hangt. Hopelijk voortekenen van een nieuw begin. mocht ik kunnen handelen, ik handelde de noodzakelijke dingen af en begaf mij op het pad dat het mijne is. Iets met beeld en geluid. Iets op mijn niveau, wat dat ook moge betekenen. Maar voor u schrijft een angsthaas. Laat ons hopen dat daar een einde aan komt, eindelijk. Nog even doorbijten.

Street art en tandpasta

2006-07-26T11:53:00.000-07:00

Succes, eindelijk.

Street art uit Gent, wederom. Het is wel duidelijk waarover dit gaat. Prachtig in alle eenvoud, typisch voor dit soort kunst is het één oogopslag karakter waarop gedoeld wordt en dat in dit geval zeker wordt bereikt. Ik ben geen voorstander van wapens, maar cultuurpessimist zijnde, is het zo dat ik de vaststelling die in dit prentje wordt gedaan niet als volledig negatief kan duiden. Dat de culturele verworvenheden van de mens een einde zullen maken en al aan het maken zijn aan diezelfde mens als natuurlijk gegeven, hoeft niet als inherent slecht te worden gezien. Volgens het utilitarisme wordt gesteld dat de maximale hoeveelheid geluk moet toegankelijk zijn voor een zo groot mogelijke hoeveelheid mensen. Meteen raakt men met het probleem geconfronteerd dat: hoe meer mensen, hoe meer kans op menselijk geluk er is (zuiver wiskundig althans), maar de geschiedenis leert ons andere dingen.
Ik zeg: het is zinvoller te ijveren voor een wereld waarin het kleinst mogelijke aantal mensen lijdt. Dus: geen mensen, geen lijden. Niet dat we iedereen een kogel door het hoofd moeten jagen, dat veroorzaakt namelijk lijden. Maar dat we onszelf opheffen is nauwelijks een misdaad te noemen. (Vrijwillige uitsterving, nu. Google 'voluntary extinction' eens.)

Kijk, twee potjes tandpasta in perfecte harmonie, afzonderlijk van elkaar gekocht door mij en mijn vriendin. Hoe schattig.

Fotoproblemen

2006-07-24T12:33:00.000-07:00

Mijn internet is dan misschien groter dan het uwe, traag is het maar al te zeker. De foto's die ik afgelopen weekend maakte te Gent blijven vandaag aldus achterwege. Daarmee is bij deze ook al wat ik te zeggen had enigszins op de lange baan geschoven. Maar ongetwijfeld zal ik later terugkomen aangezien het leuke prentjes zijn over evolutie en koppelvorming.

Schrijven is momenteel trouwens moeilijker dan op vele momenten in mijn leven die aan het huidige voorafgingen. Waarom is niet geheel duidelijk, maar ik heb de laatste tijd meer en meer last van een sociaal leven. Wat ik mij niet realiseerde, is de aanwezigheid van kennissen en vrienden met gedachten die naar mij uitgaan. Daarnaast zijn er familiale en podium gerelateerde bedrijvigheden die tussen mijn hoofd en mijn veelal virtuele blad worden geschoven. Het zal wel beteren, denk ik steevast. Maar toch, steeds meer kom ik niet toe aan het uitbreiden van mijn verzameling teksten die mij met vreugde vervullen omdat ik ze heb neergepoot.

Ach wel, zo gaat dat.

Hopelijk gaat het beter met u.
Hopelijk heeft u geen vrienden.

Of barbecues.

iek ?

2006-07-18T12:02:00.000-07:00

Mocht u geïnteresseerd zijn, dan heb ik een berichtgeving over mijn publiek verschijnen. Augustus 1 van dit jaar des here staat mijn lichaam op de grote markt van Mechelen. De eerste ontplooiing van stand up materiaal door ondergetekende in het hart van zijn eigen geboortestad. Op een dinsdag. Voor jeugd. Dat beloofd dus niet al teveel goeds.

Maar: mijn belastingaangifte is artisanaal ingevuld en op de bus gedaan. Wahaarg, vreugde.

En toch, gisteren bemerkte ik tijdens het in bad zitten plots een vreemd zwartglanzend potloodachtig uitsteeksel dat boven de badrand uitstak.

Zonder erbij na te denken leun ik een beetje over de rand. Op de vinyl bekleding staat een vreemd spinachtig ding. Ik kan maar niet bedenken hoe het daar kan zijn geraakt zonder op te vallen. Ook kan ik me niet herinneren ooit iets vergelijkbaar te hebben gezien. De opgestoken poot is er een van in totaal acht, wat wijst op een spin. Ze dragen een bolvormig lichaam met diezelfde olieglans als de poten. Die hebben bij nader toekijken een haast plantaardige structuur, met twee gewrichten per poot. Op het moment dat ik over de rand keek stopte de opstekende poot met bewegen. Enkel het haast zwevende lichaam in het midden stijgt en daalt op het ritme van een buik die op een strand zwelt en leegloopt bij het zonnen. Ik ben eerder bang van spinnen, maar om een of andere reden voel ik geen enkele vrees. Voorzichtig hef ik mijn arm uit het water en reik kalm in de richting van het voetbalgrote wezen. Enkele druppels water raken de vloer en plots schiet het ding geruisloos naar de andere kant van de kamer met een beweging die het midden houdt tussen een spin en een krab.
Waar zitten de ogen?

Emancipatorische bewegingen in de breedte

2006-07-17T11:43:00.000-07:00

Jaja, het is eindeloos gezomerte dat zich onnatuurlijk uitstrekt over het uitzicht dat ik heb doorheen mijn vensterraam.

Op de televisie wordt het gegeven van extreem feminisme uitgespit, u weet wel, eind jaren zeventig, begin tachtig. Interessant, toch goed dat het niet vandaag is. Vrouwen in te brede broeken en dikke pullovers die als voornaamste eis het volledig verlesbianiseren van de baarmoederdragende wereldbevolking hebben, zijn niet echt mijn ding. Dat dat gedaan is kan mij dan ook niet triest stemmen.

Maar nu, in de nadagen van de Spice Girls, denk ik.
Girl Power is Pussy Power.
Kleed je als een slet, en wees verontwaardigt wanneer men je vervolgens zo behandelt.
Vanaf heden mogen alle vrouwen damesondergoed dragen dat vroeger voorbestemt was voor hoeren.
Sterke vrouwen zijn seksueel agressieve vrouwen.
Rolmodellen voor meisjes zijn vrouwen met dikke tieten die proberen om hun achterste zo dicht mogelijk tegen de cameralens te krijgen.
Mooi is goed.
Lelijk is slecht.
Er is geen alternatief.
Braken doe je zo.
Liefde is voor mietjes.

De nieuwe vrouw is een oude man met streken. De nieuwe vrouw is de gelijkwaardige evenknie van de man zoals de geschiedenis ons die heeft getoond. Alleen, bang en agressief om niet te moeten zeggen dat hij gewoon eens wil huilen. Mannen en vrouwen gelijk.

Wat een dom idee om te beginnen.

Waarom wilden vrouwen ooit gelijk zijn aan mannen? Het waren toch eikels?
Nu zijn ze het zelf. (Op een paar uitzonderingen na, waaronder mijn eigen prachtexemplaar, natuurlijk.)

Een gevall apart

2006-07-13T12:27:00.000-07:00

Wel, het optreden van De Vall was uitmuntend. De heer Grietens was zijn eigen overtuigende zelf. De vermoeidheid sloeg toe ergens rond twee uur in de ochtend. Steven, goed van hart en postbode in nieren en andere levensnoodzakelijke organen moest des ochtends in Mechelen zijn voor een dagje beroepsgerelateerde opleiding. De resterende uren tussen de aankomst in Mechelen en het vertrek naar de opleiding werden doorgebracht op de geriefelijke zetel van mijn huiskamer.

Vanochtend maakte ik Steven wakker. Dit was wat mijn blik trof om 7:42u deze eigenste morgen.

Schub wederom Schub

2006-07-11T12:54:00.000-07:00

Wij kunnen elkaar niet vergeten. Hoe warm de zomer ook wordt.

Aan velerlei wegen worden geplande werken op de lange baan geschoven, ook Schubje weet ervan mee te spreken. Voor de deur van haar huis heeft ze een klaptafel met een stoeltje ernaast geplaatst. ‘Iets om te doen,’ zegt ze dan. Het leven op de opengebroken straat zint haar best en met plezier ziet ze de afwezigheid van verkeer aan. Voor haar part mag het steeds zo blijven. Zonder langsrazende wagens, met de geur van opstuivend zand en het geluid van droogpiepende kinderfietsjes om de verlatenheid te onderstrepen. Vader en moeder zijn op vakantie. Er zit een tweede zit aan te komen, maar die is nog veraf. Dus is het enige wat Schubje vandaag doet, hangen. Rondhangen en voor de deur van het huis zitten met een sudoku puzzel, een stationsromannetje ('Een onvergetelijke droom') en een glas rode wijn in de schaduw van een fles rode wijn.

Lindsay Armstrongs 'Een onvergetelijke droom' ligt naast haar glas op het tafeltje. Op de plastiekerige omslag van het vergeelde ding trekt een man in slecht passend pak een jonge vrouw, temidden een jaren tachtig kantoor, naar zich toe. De duidelijk kleinere vrouw kijkt met een blik die het midden houdt tussen twijfel en paniek uit het tafereel, als een acteur die zich naar de camera wendt. Het realistische schilderijtje is van een zekere Jim Goldberg en heeft niets te maken met de inhoud van het wegwerpboekje.

De zon heeft haar ondergang ingezet en de schaduw van een boom valt reeds over Schubjes voeten. Ze zit graag in de zon, al is dat niet erg bevorderlijk voor haar huidgesteldheid. Af en toe spat een zweer open en pruttelt dan wat na op de huid, wat brandwondjes veroorzaakt. Maar Schubje houdt best van wat pijn op zijn tijd. In haar verbeelding ziet ze hoe de man op de omslag haar bij de bovenarmen naar zich toetrekt, met een ruk omgooit en over een zware feautuil smijt om haar langs achter binnen te dringen, ze heeft toch geen slipje aan. Door het hevige gestoot van de gemene man openen de puisten op haar dijen zich en wanneer zij schokkend klaarkomt druipen lichaamssappen vermengt met pus traag langs haar benen omlaag.

Een buurjongetje rijdt zich vast in het mulle zand, dat voor de wegenwerken in een hoopje aan de kant van de opengewerkte baan neergegooid werd en valt kort op de stoffirige straat. Als hij ziet dat Schubje naar hem kijkt, begint hij te huilen, goed wetend dat het geen pijn doet.

Lastige belasting

2006-07-10T12:54:00.000-07:00

Rampspoed, armen in de lucht.

In de plooien van de tijd, waarschijnlijk ten gevolge van mijn schilderen een maandje geleden, is een loonstaat die op mij betrekking heeft, verdwenen. Anderhalf uur zoeken zonder resultaat....

Verduiveld.

Een verklaring en een verslag

2006-07-09T12:00:00.000-07:00

Enige mensen hebben van mijn persoon een SMS ontvangen. Het betrof hier voor het merendeel vrouwen. Die kregen van op mijn toestel antipathieke berichten gestuurd waarbij ze aangesproken werden als kuthoer en diens meer en waarin onzedige dingen van hen werden geëist.
Misbruik werd er dus gemaakt van mijn -zoals in een voorgaande post reeds aangegeven, gestolen- GSM. Bij deze had ik mensen die zulk een bericht uit mijn naam ontvingen er graag van op de hoogte gesteld dat ik hen geen kuthoer of aanverwante vindt.

Nog even over dit weekend.

Graffiti Jam in de Tweebruggenstraat: Zoals te verwachten was het leukste werk van de hand van een lid van Alosta (drie keer raden waarvandaan die jongens komen.)

Ook was er een leuk moordkonijntje te ontdekken:

Verder werd door mij voor de eerste keer in mijn prille bestaan een kijkje genomen in het design museum, waar ik -al evenzeer voor de eerste keer- in contact kwam met authentiek Memphis meubilair en een prachtige stalen Ron Arad bank (ALL HAIL RON ARAD!!!). Ik moest van diepe geroerdheid een traan wegpinken. Tot mijn spijt is het hele Design Museum een gemiste kans om mensen te laten verwonderen en nadenken over vormgeving. Ik zou hier een hele tirade kunnen afsteken. Maar laat ik eenvoudigweg melden dat:
A. Er niets terug te vinden was van James Dyson, de Panton chair volledig afwezig was etc...
B. De informatie bij de tentoongestelde objecten opvallend afwezig is en slecht vormgegeven.
C. Er nauwelijks van interactiviteit sprake is (gebruiksvoorwerpen vragen om aangeraakt te worden).
D. Teveel aandacht uitgaat naar eindproducten en nauwelijks gewag wordt gemaakt van de productiecondities. (Zowel materieel als historisch).

Spijtig.
Wel mooi weer mogen beleven, u ook?

Duysternis

2006-07-07T03:32:00.000-07:00

Alle geld is reeds volledig gespendeerd aan lopende kosten en onverwachte uitgaves. Maar ik zit alleen op kantoor en heb duyster II in de cd speler gelegd, heden ben ik rustig en onuitloodslaagbaar. Al is de toekomst grijs met streepjes en ruikt die naar paardenzweet.

Voor mij staat een sanseveria, naast mij een pot met vrouwentongen. De airco staat uit en het stof houdt zich gedeist. De wereld staat aan mijn kant, denk maar niet dat hij zich om u bekommert, u bent het laatste op het lijstje van dingen waarmee de wereld zich wil bezighouden. Sterker nog: terwijl de wereld u links laat liggen ontvang ik er een welverdiende voetmassage van. Ooohhh jaa, daaar... Oe, dat kietelt.

Kunst ja

2006-07-06T12:56:00.000-07:00

Jahaaa !!!!!!!!!!

Zoals te zien is mijn prototype geslaagd. Het mag duidelijk zijn dat het hier een sigarettenpakje betreft. Maar dan wel eentje gemaakt van sigarettenblaadjes. Ik vind het een heel mooi pakje. Meer valt er wel over te zeggen, maar dat is niet nodig

Verlies

2006-07-04T12:46:00.000-07:00

Een mens raakt veel kwijt:
Naïviteit
Maagdelijkheid
Eieren
Aanstekers
Petjes
Koffertjes
Gsm’s

Werchter 2006

In de wagen is het ziedend heet. Op de weg, voor de wagen, is het toe, geen doorkomen aan. Stapvoets en trager word er aangeschoven. Een jongeman staat te liften. Ik doe hem een plezier. Weinig te zeggen, wederzijds. We rijden een kilometer of twee aardig door. Dan, terug stapvoets, met kramp in de ontkoppelingsvoet, K&D sessions in de cd speler. Dat Werchter Classic ook een leuke affiche heeft, beweert de ongeschoren onverlaat. Ik zou hem op staande voet uit mijn Volvo moeten schoppen. Hoezo, een leuke affiche? Er staat helemaal vanboven BRIAN ADAMS te lezen, is die man dan blind? Hij zwijgt tot het duidelijk is dat verder tevoet lopen sneller zal gaan dan naast mij te zitten in een doordringende zweetgeur. Tot ziens, ‘jongeman wiens naam ik niet ken’.

Tien € om te parkeren, twintig € om te kamperen. Op de camping sla ik linksaf aan het straatbordje 'Black Eyed Place' -wat doe ik hier toch in Godtsnaam? Ik vind een opslagplekje voor mijn tunnelmodel, dat bij oprichting net het rood/witte afspanlint overschrijdt: revolutie, warmte, chaos, tent, anarchie !!! Een heel klein beetje toch. Het voelt alsof het vannacht nog wel fris kan worden. Ik neem mijn ribfluwelen vest toch maar mee. Anders rest mij allleen de leren tas, en dat ziet er zo stom uit. Alles welbeschouwd ziet een ribfluwelen vest er ook behoorlijk stom uit in een zee van geteenslipperte pubers. Wie maalt om zulke details? Aan de ingang van het festivalterrein spreekt de kaartjesscheurder mij hierop aan. Zwijgen en kaartjesscheuren, eikel.

Het verval

2006-07-04T03:44:00.000-07:00

Zozo, daar zijn we weer. De laatste twee weken waren nogal drukkig, vanwaar mijn wat onregelmatige verschijning alhier. Hier enkele indrukken van afgelopen weekend.

Aan de hoek van het terrein gekomen -links van het podium als je ervoor staat- merk ik hoe netjes de toiletten ook dit jaar weer zijn. Een playmobile wc-paradijs met een honingraatvloermat, bestaande uit zeshoekige plastic kliktegels. De beschaving maakt zich stilaan meester van het fenomeen 'festival'. Een stel kortgerokte nubilen staat aan het bord met wc rollen. Wanneer de kleinste van de drie een lengte papier afwikkelt, stoot ze plots een vreugdekreet uit: "WAW, KIJK!!! ZACHT WC PAPIER!!!!!"

In de richting van het kleinere podium loop ik langs de bankautomaat. Tussen hoofd en zijterein staat zoals steeds de Proximusstand. Door een eenvoudige SMS te sturen naar een of ander nummer kan je er gratis wat gaan internetsurfen. Dit is niet mijn wereld, dit zijn niet mijn vrienden. Ik ken jullie niet, jullie zijn lelijk. Zelfs met dikke borsten onder een Hilfiger bikini. Zelfs met een afgetrainde steroïdenborst onder een nethemdje...

Zacht WC papier.
ZACHT WC PAPIER!!!!

Thuis

2006-06-26T12:34:00.000-07:00

De vakantie ligt nog zwaar op mijn hoofd. Ik doorsta het zonder teveel moeite, maar toch. De terugkeer naar het rijk van de werkenden verloopt naar behoren. Stap voor stap word de dag doorlopen. Veel koffie gedronken. Niets teveel voltrokken. Niets te weinig. Vandaag denk ik met plezier terug aan de week die was. Als housecleaning uw grootste zorg is, mag het leven een zegen heten. Ach ja, zo gaan die dingen. De ene dag full english breakfast, de volgende boterhammen met kip met curry als middagmaal. Ja, zo gaan die dingen. Van foyer naar kantoor, van schouwburg naar huis. En daar dan voor de tv gaan hangen, met daarop enkel voetbal.

Een fysieke drager van denkbeeldige dingen.

2006-06-25T06:43:00.000-07:00

Weinig tot niets te melden. De afgelopen week was een interessante ervaring. Enkele puntjes:

1. Knockout gegaan in de ‘Out of Time’.
2. Grappige duitser ontmoet::Volker Strübing. (rij 2, foto 4)
3. Sympathieke Amerikaan tegen het omvangrijke lijf gelopen: (Mighty) Mike Mcgee. (rij 2, foto 2)
4. Schattige franse dichteres aanschouwd: Lucile ‘Luciole’ Quelquechose. (rij 2, foto 1)
5. Geweldig gedichtje gehoord van Elvis Mcconeghaulegullegollegoannel over James ‘fucking’ Blunt. (rij 3, foto 4)

6. Veel en goed gegeten, aanrader: ‘Open’.
7. Door Jeroen van de woorddansers bij zijn uitgever aangebracht. (Nog niets zeker, wat logisch is. ‘Of ‘ie schrijven kan, weet ik niet, maar het is wel een sympathieke jongen.’)
8. De vrouw in het zwart heeft een prachtige foto van haar prachtige zelf mee naar huis genomen. Al had ze dolgraag ook deze zwart-wit foto (3e rij, 1e foto) in haar bezit gekregen.
9. Relatief weinig oranje gezien, opluchting troef.

Hollandaise

2006-06-16T11:38:00.000-07:00

De vakantie maakt haar opwachting. Als je een week in Rotterdam als dusdanig mag beschouwen. Ach. Het is in elk geval een week niet werken, gewoon wat achter de vrouw in het zwart aansloffen, omgeven door internationale dichters. Mijn vrees is eenvoudig: het zal er oranje zijn. Heel oranje, gevuld met oranje mensen, oranje reclamepanelen, oranje bier, oranje tafelkleedjes in met oranje lampionnetjes en oranje lampionnetjes gevulde oranje cafés. We zullen zien. We zullen zien door een zonnebril, daar men mag aannemen dat dat een noodzaak zal zijn -ik heb geen zin om verblind te worden door het ongetwijfeld knallende decor. Met een bang hart pak ik dan ook mijn t-shirtjes, kortgemouwde hemdjes en Paul Van Ostaijens Music-Hall. Poëzie, moet kunnen. Het is toch Poetry International, niet dan?

Dit gezegd, mag het duidelijk wezen dat gedurende de volgende week, het moeilijk zal zijn hier dagelijks mijn stem te verheffen.

Laat ons hopen dat mijn -welgekomen- vakantie leiden mag tot een geïnspireerde terugkeer.

Tabee dan maar,
zoals onze noorderburen zich zo welbespraakt uitdrukken.

Verstoppertje

2006-06-15T12:40:00.000-07:00

We verliezen voortdurend scherpte. De randjes gaan eraf. Waar wij weleer wondere woorden wisten, welken wij woordeloos, heden. In vroeger tijden stonden wij steevast met een spitse kronkel klaar om te keren tegen degene die het vermocht tegen te stribbelen. Maar nu? Nu druipt steeds meer de taal traag over onze gebarsten lippen en leggen ons mondjesmaat neer bij de heerschappij van het geschreeuw. Onze bedenksels droevig om hun verspilde moeite, de retorische pracht schuilend voor de regen van het hier-kunnen-wij-niet-tegen. Steeds dieper zakken wij achter onze kraag weg, denkende -James Dean gelijk- onaanraakbaar te mogen zijn. Het is niet waar. Wij zijn fijngemalen op de molensteen van de eigen geschiedenis. Loodzwaar weegt alles. Zet mij in standby tot er nog eens mooi volk langskomt. Kom hier, dan houd ik mijn mond.

Duitsland op de kaart: smakelijk

2006-06-14T13:01:00.000-07:00

“De grond van de zaak is bij nader inzien niet meer of minder dan de kern van de essentie.” Carl 13j

Ja Carl, daar is weinig tegenin te brengen. Sterker nog, mocht iemand daar iets tegenin willen brengen dan deed deze dat geheid retorisch. Want, zoals wij alleen weten: “Tegen een tautologie hol en wel helpt geen matriarchaal copulerend berenvel.” Neen, zulke snedige uitspraken op het snijvlak van religieuze mystiek en literaire kritiek kunnen bij mij enkel rekenen op diep respect en oppervlakkige vreugde.

Swoosh...
Ondertussen in Duitsland:
“I’m telling you Reginald, we never should have left Martha covered in peanutbutter back there with those elephants.”

Zap flits...
Terug in België:
Met de wijze woorden van Carl in het achterhoofd loop ik naar de koelkast om mij te bedenken. En daar sta ik dan: op enkele meters van de koelkast, goed en wel bedacht. Twijfel drijft mij van het kastje naar de schuif onder het fornuis om tenslotte niet de moedige beslissing te nemen iets te verrichten.

Schwabéng...
Ondertussen in Duitsland:
“Did you hear what that Carl dude said?”
“Yep, sadly though, I don’t understand a word of Dutch.”

Schere weer om

2006-06-13T11:51:00.000-07:00

Inderdaad, het is ideaal weer om te scheren. Warm vel scheert beter want is weker en ontspannen. Haha, resultaat, gladheid, kaalte! Bonker de bonk, mijn hart slaat in mijn geschoren kruin en denkt: dra is het vakantie, weldra is er rust en liggen we meer dan we staan. Dan kijken wij met een glimlach om de lippen gekruld naar het geijver van de ander. Ondertussen genieten wij van de kleine dingen: geen haar

Ik ijs

2006-06-12T12:07:00.000-07:00

We smelten rustig weg. Dat is begrijpelijk. Wij zijn ijsjes. Zelf ben ik een klassieke frisko, een dun laagje chocolade dat goedkoop industrieel ijs verbergt en naar hout smaakt. Wij zijn geen koningen van voorzienigheid, wij zijn niet de voorwacht. Wij schrijven geen onbergijjpelijke muziek in het verlengde van Stockhausen. Wij lopen geen spitsroede en wij krijgen zelden de bal, scoren nooit. Wij zijn nu eenmaal goedkope frisko’s die niet tegen de warmte bestand zijn.

Ligeti is dood. Natalia heeft een autoöngeluk op haar geweten. Het leven gaat haar gangetje. En in dit tijdsgewricht van dode componisten en stuurloze vlaamse zangeressen smelten wij. Overal lopen nu plakkerige sporen van cornetto’s en magnums die eveneens moesten toegeven dat ze het niet aankunnen. Onze chocoladen jasjes moesten eraan geloven, onze koeken hoorntjes werden wak, desintegreerden. Ja, wij blijven plakken. Daarmee is alles gezegd.

Wij zijn de ijsjes die niemand likt, het dessert dat niet word gesmaakt. Wij zijn de commercie in kleurige jasjes en fammilieverpakkingen, niemand is echt met ons begaan. Vandaag smolt ik een tijdje wachtend op een trein die niet kwam. Ik had me erbij neergelegd. Mijn trein zou het niet halen. Dus ben ik maar de stad ingetrokken waar ik huilde, mijn tranen niet te onderscheiden van het lekkende lichaam. Ik moest huilen van het zweten van mijzelf en het soppen in mijn schoenen, van de plastieken glans die de mensen over zich hadden getrokken en waarmee ze de wereld toebeten. Koud kreeg ik het ervan. Maar het hield niets tegen, ik smolt wel degelijk. Tot u spreekt een plasje vanilleroom met suiker. Ik plak van onder tot boven, langs buiten en van binnen. Misschien moet ik maar een douche nemen en in all stilte door het badputje ontsnappen.

Ligeti is dood.
Leve Natalia.
Vandaag.

In geval van kokosnoot

2006-06-09T13:16:00.000-07:00

Wanneer ze zich omdraait word plots alles duidelijk: het is een geval van kokosnoot die haar voorzijde op peil hioud. Spijtig genoeg gaat dit evengoed op voor haar gelaatstrekken. Enigszins nors haalt ze de consumptiegoederen met een bliepje voorbij het leestoestel.

In een vorig leven had ze nog eens een opstand geleid tegen de Romeinse overheerser. In de geschriften van Quasi Erectus III word ze dan ook aangeduid als de gekokosnoothoofdige Bendicea. De opstand leed tot niets. Haar leger van twaalf tot de harige tanden gewapende kinderjuffen geraakte niet verder dan het eerste loofbos. Daar werden ze overvallen door een bende viriele struikrovers die hen verkracht maar voldaan achterlieten aan de vruchtbare oevers van een rustig beekje. Toen ze terug enigszins bij bewustzijn waren gekomen besloten ze hun wilde tocht te staken. Thuisgekomen werden ze onthaald op hoongelach en afgunstige blikken.

Negen maand later wierp elk van hen een kloeke zoon. Geen van hen zou het ver schoppen. Alleen Billy The Shit, die een eigen slijterij begon met gegiste kalfslevers en bier voor een betere stoelgang, vanwaar zijn gezegende bijnaam natuurlijk.

Tijdens het bliepen knippert ze steeds met haar kokosnootogen en wanneer ik haar tien euro in handen druk kost het een kwartiier en de tussenkomst van de achter haar gelegen cassière om mij van wisselgeld te voorzien. In een vorig leven liep dat wel even anders, maar er is nu geen tijd om daar dieper op in te gaan.

Soms

2006-06-09T09:21:00.000-07:00

Inderdaad, soms is wat mee te delen valt van zulk een uitzonderlijke irrelevantie dat het effectieve meedelen ervan zou getuigen van misplaatste schrijfdwang. Daarom: vandaag heb ik Australië ontdekt. Volledig onverwacht bleek het tussen mijn boterhammen zijn opwachting te maken. Ik realiseerde het mij pas toen ik twee aboriginals tussen mijn tanden uithaalde met een tandenstoker. Ook sta ik op het punt een remedie te ontwikkelen voor keelkanker. Al wat ik nog zoek zijn: twee grondeekhoorns en een lithiumbatterij met de juiste frequentie. Meer daarover op een later tijdstip. Op een vrolijkere noot: ik heb een blijn. Dat is niet fijn. Maar rijmt zo nodig wel.

Tegen de zon

2006-06-08T09:29:00.000-07:00

Tegen het licht van een stampvoetende zon inkijkend stel ik mij geen vragen. Niet mijn kenissen, niet mijn weinige vrienden vullen mijn blikveld. Vandaag staar ik wat voor me uit terwijl ik me afvraag: “wat betekent het om iets te willen zeggen?” Het antwoord blijft uit. Meer nog, ik zoek niet eens een antwoord te formuleren. De moed om mij uit te spreken ontbreekt, de wil al helemaal.

In de eetkamer liggen de resten van kip, gekookte aardappelen en worteltjes met mosterd ouder te worden. De katten op het gazon en tussen de struiken zijn geen vegetariërs. De schildpad moet geen mosterd. Het is rest. De overschotten van het mij voeden staan te verschalen. Mooi zo. Daar kan ik me niet druk in maken.

Op de Battelse steenweg staan twee mannen voor de poort van het domein van de motorbende naar het frituurkraam aan de overzijde te staren. Zij hebben ongetwijfeld doden op hun geweten. Zo niet, dan hebben ze vast wel eens een mes getrokken. Misschien, en daar ben ik haast zeker van, drinken ze wel eens een pint. Al lijkt een vat per man hen bij gelegenheid ook niet te ontsnappen. Hoe hard het ook wegholt. Ze hebben zonnebrillen op. Achter hen staat een oude Mercedes met dieselmotor een geroosterde geur te verspreiden terwijl het klinkt alsof er iemand onder de motorkap het blok tot een hedendaags kunstwerk probeert te verhameren.

De oprijlaan leidt niet langer naar De Eik. Zoals die het vroeger wel deed. De Eik werd gesloopt, het stallinggebouwtje staat er nog. Nu geflankeerd door tweedehandscaravans. Mooi zo.

Ik draai een gespoorde zandweg op richting Vaart. Het is behaaglijk warm. Thuis zal niemand de resten heben verwijdert. Waarom wil iemand iets zeggen? Misschien om frieten te bestellen. Het zal me wat.

bak vuil

2006-06-07T12:56:00.000-07:00

Een doos

2006-06-06T14:10:00.000-07:00

Ziehier een lege doos.
Mijn doos.
Niet voor iemand.
Niet voor u.

Blijf.
Zit.
Speel dood.

Wat men ook zegt.

U heeft steeds ongelijk.

Steeds vaker en steeds meer bent u in de fout.
En u weet het.
Maar het deert u niet.

Gelukkig maar.